Znacznik: depresja

Projekt „Why Don’t We Talk?”

Kiedy przychodzą ciężkie dni czy pojawiają się problemy, wszyscy oczekują od nas, że będziemy silni, że jakoś sobie poradzimy. Nawet sami zaczynamy powtarzać to sobie w kółko: trzeba się wziąć w garść i iść do przodu, zapomnieć o tym co było i nie myśleć o bólu. No bo nie ma takiej opcji, żeby ktoś zobaczył, że nie dajemy rady!

A co jeśli czasem po prostu „bycie silnym” nie wystarczy?

Nie twierdzę, że próbowanie wyprowadzenia wszystkiego na prostą i optymizm to zły pomysł, ale życie czasem daje kopniaka, z którym ciężko jest sobie poradzić nawet najsilniejszym. Człowiek potrzebuje drugiego człowieka, wzajemnego wsparcia i zrozumienia. A my wciąż nie chcemy rozmawiać.

Dlaczego?

Projekt „Why Don’t We Talk?” powstał, aby powiedzieć trochę o rzeczach, o których wciąż boimy się rozmawiać, mimo że powinniśmy. Emocje chowane w środku potrafią zniszczyć nas bardziej niż się tego spodziewamy. Nie mamy leków na wszystkie problemy i zapewne nigdy nie będziemy ich mieć, ale czasem nawet krótka rozmowa może zmienić wszystko.

W takim razie, dlaczego nie rozmawiamy?

Somebody Will Listen – Film o zdrowiu psychicznym

Like it? Share it!

Let’s talk about emotions, czyli jak żyję, czując za dużo #2

Cześć! To znowu Ja, Nadwrażliwiec. Dawno mnie tu nie było, nie? Pewnie myślałeś, że już nie wrócę. Nie no, tak szybko nie da się mnie pozbyć. Jestem trochę jak taka mała, uciążliwa mucha, która się nie odczepi, choćbyś nie wiem jak odganiał i próbował zatłuc. Trochę się po prostu działo ostatnio, wylałam kawę na zeszyt, ulubiony długopis mi się wypisał… Ale cóż, zawsze mogło być gorzej. Tia, jakoś tak wyszło, że coś o tym wiem, jak to jest „gorzej” i z całego serca nie życzę nikomu, kto tego nie rozumie, żeby zrozumiał, bo żeby zrozumieć, trzeba doświadczyć, a lepiej nie doświadczać. Są rzeczy, które dla człowieka powinny pozostać tylko tajemnicą niewartą żadnego zgłębiania.

Teodor Axentowicz- Pod brzemieniem nieszczęścia

Czytaj więcej…

Like it? Share it!

Szukając Siebie

Hej! Gdzie się podziałaś? Zniknęłaś tak nagle, bez ostrzeżenia. Zostawiłaś mnie w ciemności, samą z własnymi myślami, patrzącą przez okno. Zdjęłam już maskę. Ciężko bez Ciebie być prawdziwie radosnym. Ale pod osłoną nocy nikt się już nie przejmuje. Ani ja, ani ci ludzie na zewnątrz, w domu po drugiej stronie ulicy. Mogliby spojrzeć. Wiem, że tego nie zrobią. Mają światło, dające nadzieję, przeraża ich moja ciemność. Mnie też ona przeraża. Myśli mi się kłębią. Tak trudno bez Ciebie je opanować.

Damian Leszczyński, „Insomnia III”

Czytaj więcej…

Like it? Share it!

Malować śmierć, aby o niej zapomnieć

Mieliście kiedyś takie wrażenie jakby dopadła was mała depresja? A może znacie kogoś, kto rzeczywiście się z nią zmaga? Myślę, że większość z Was miała choć raz takie wrażenie, że świat się po prostu zawalił – nagle znikło całe szczęście, uciekły kolory… Sama przyznam, że potrafię się załamać, kiedy coś – na czym mi bardzo zależało – nie wyjdzie.

8539014521_d71cd9358e_o_d

Czytaj więcej…

Like it? Share it!

© 2018 Heart of Art

Theme by Anders NorenW górę ↑